سلام
غرور همون نارسیسیزم(خودشیفتگی) هستش که ما آدما رو خیلی خودپسند نشون میده!!!
آدمایی که مغرور هستن همیشه از داشتن دوست های صمیمی بی بهره اند!!!
اصلا آدمای مغرور انقدر به خودشون فکر میکنن که از دنیای کوچیک خودشون در نمیان!!!
ولی غرور رو نباید با اعتماد به نفس قاطی کرد چون اعتماد به نفس لازمه انسان موفق هستش!!!
نظرت چیه!!!
تو ای والاترین مهمان دنیایم
بدان آغوش من باز است
شروع کن.....یک قدم با تو
تمام گامهای مانده اش بامن.....
روزه نمازاتون قبول.....التماس دعا.....
به ذهنت توجه کن.یا تو گذشته ست و غصه می خوره، یا تو آینده ست و با خیالاش حال میکنه.مهارش کن.....چه جوری؟!همین الآن به صداهای اطرافت توجه کن....آیا تا حالا این صداها رو شنیده بودی؟خوب گوش بده.به فونت این جملات توجه کن.آیا هیچ وقت خوب اونارو دیده بودی؟ذهن آدم اونقدر تو گذشته و آینده در حرکته که هیچ زمان "حالی" براش نیست.سعی کن توجهت رو به صداها و بوها معطوف کنی ودر توجه بمونی.سعی کن یه صدا رو گوش کنی و گوش دادن رو امتداد بدی.اگه تونستی زمان حال رو درک کردی.بازدهی صد در صد یعنی زندگی در زمان حال.پس اونو تمرین کن.بهش فکر نکن چون اون دوباره برات میشه یه گذشته و یه آینده ای دیگه; گذشته ای که نداشتی و آینده ای که خواهی داشت و هی در آرزوش می مونی.تمرین کن فکر نکنی.
Dr.A.Nasri
بادا بادا بادا تولدت مبارک
شادا شادا شادا تولدت مبارک
ای دوست تولدت مبارک
آقا تولدت مبارک
خانوم تولدت مبارک
یعنی تولد کی میتونه باشه؟؟؟؟؟
کیک تفلد بیارین
بیار بیار کیکو بیار
شما رو روش زود بذارین
بذار بذار شمو بذار............
حالا.....
بدو شماتو فوت کن یکی هزار سال زنده باشین.....
از جهت بارترافیکی متولدین مرداد بر آن شدیم که تولد۴تا ازدوستامونو باهمدیگه بتبریکیم.....
امیدوارم این چهارتا دوست عزیزمون همیشه ی همیشه سبز و پایدار و شاد و دل خوش باشن.....
خانوما مقدم ترند.....
شبنم گلم تولدت خیییییییییییییییییییلی زیاد مبارک باشه.....
آقایون خیلی محترم کلاس:
سعیدخان.....
آقای عبدالجبار.....
مرصاد آقا.....
مبارکا باشه آقایون...به شمام تبریک.....
نمیدونم شیرینیای اول مهرچه جوری باید تقسیم شه.....مارا در این راه یاری کنین.....
هم اکنون نیازمند یاریسبزتان هستیم.....
در یک مهمانی نشسته ایم.کاملا" احساس می شود که سایه ی کدر و سنگین "شخصیّت" حاکم بر جو است. جز بچّه ها، همه حضور "شخصیت"خود و دیگران و همچنین میزان و اندازه و قد و بالای شخصیّت ها را حس می کنند و ناآرام و نگرانند.آدم ها مثل چوب های متحرک،خشک و گرفته و با تکلّف نشسته اند.با هم حرف نمی زنند.
"شخصیّت"ها مثل سپر در مقابل یکدیگر ایستاده و جبهه گرفته اند. هر شخصیت نگران حفظ خودش است،باید با احتیاط عمل کند که مبادا لو برود که مبادا با یک حرف و رفتار نا به جا در هم فرو ریزد.
مادر ها با چشم غرّه بچّه ها را دعوت به حفظ نزاکت اجتماعی و ادب می کنند.معذلک بچّه ها فارغ از نگرانی های ما مشغول بازی و سروصدا هستند و برخلاف بزرگترها حضور"استاد" را (که بنده باشم)به پشیزی نمی گیرند(باشد بچّه اند و حالیشان نیست،ماهم به دل نمی گیریم).
همین که شیرینی و خوراکی وارد اتاق می شود.بچّه ها بی مهابا و بدون رعایت ادب حمله می کنند،هیس و چشم غرّه ی مادر و پدر ها هم جلودارشان نیست ولی بالاخره که چی؟ کثرت چشم غرّه ها در شکل های مختلف عاقبت آن "شبح شوم" و وحشتناک را درون آنها نیز می نشاند و اشتهای خوردن و به طور کلی اشتهای زندگی کردنشان را کور می کند.
سر شام هر کس به دلیلی نا آرام است:یکی نگران این است که سوپ راهف بکشد،یکی می ترسد موقع خوردن ملچ ملچ کند،یکی نگران است که قاشق و چنگال را عوضی بگیرد،یکی در این اندیشه است که اگر خود یا بچّه اش زیا د بخورند،دیگران خواهند گفت اینها "چیز نخورده اند".
کاملا"احساس می شود که غیر از بچّه ها،همه ی ما داریم به جای شام "شخصیّت" کوفت می کنیم.انگار یک عجوزه ی کریه و جبّار بغل دست آدم نشسته است وبلاانقطاع سُک می زند که مواظب باش گند بالا نیاوری!وگرنه آتش به جانت می زنم.
خدایا این چه وضعی است؟!هر لحظه ودر هر رابطه ای عجوزه ی نفس حضور کریه و نامبارکش را بر ذهن اعلام می کند و می گوید: مواظب باش! تمام زندگی ما در تکلّف می گذرد همه چیز را این"عجوزه" بر انسان تحمیل می کند.
زندگی و مسائل-محمدجعفر مصفا
سلام...
( دانشجویان دانشکده پیراپزشکی کرمانشاه ) 
